Vandaag besloten we weer eens naar Leerdam te gaan. Het was weer een tijdje geleden en ik moest dan ook weer heel hard nadenken over wat er allemaal mee moest. Bedje, mastrasje, luiers, drinken. Je kent het wel... Natuurlijk vergat ik weer het meest belangrijke: Toetenvegers. Voor mensen die het niet kennen. Dat zijn van die handige natte doekjes die je gebruiken voor vieze toetjes, handjes, maar vooral ook bij kleding. Die vieze, vette vingers op je nieuwe rok haal je er zo mee weg en ook kwijlresten op je zwarte truitje. Onmisbaar in je tas! Moeders zonder toetenvegers herken je dan ook gelijk. Van die ranzige witte kringen en dan vooral bij de schouders. Even knuffelen met je kleintje en je hebt ze te pakken. Ode aan degene die toetenvegers heeft uitgevonden!!!

Nee hoor, ik ga geen hele blog wijden aan toetenvegers...

 

Dus gingen we naar Leerdam. Toen we eindelijk allemaal (zonder vieze vlekken. Oh nee, ik zou er over ophouden..) onze spullen bij elkaar hadden geraapt, konden we gaan. En zo'n autorit van ruim een uur is altijd spannend he? Het kan een hele lange reis worden of megagezellig en wou je dat je door kon rijden naar Spanje of Italië. Op de rondweg van Alkmaar was de sfeer al bepaald toen Stijn besloot de clown uit te hangen. Het had ook nog zomaar anders kunnen uitpakken, want Isa was niet bepaald in een al te vrolijke stemming. Stijn had de stemming gelukkig zo om. Af en toe vloog er een speen door de auto, verstopte Stijn zich onder een boekje en kwam er luid gegiegel vanaf de achterbank. Ik kreeg alweer helemaal zin in vakantie. Heerlijk, 10 uur in de auto op weg naar de vakantiebestemming. Altijd gezellig!!! Toen er geen spenen, maar boekjes naar voren werden geworpen reden we godzijdank net de straat in.

 

Ik hoor u denken... Stijn??? Isa???? Ik weet het, het is alweer eeuwen geleden..... Daarom even wat foto's om uw geheugen op te frissen...

 

 

 

 

Weet u het weer??? Mooi!

 

 

 

Jaaaaaaaa! Ze zijn er! De foto's zijn binnen. Iedere dag vloog ik naar de brievenbus als de post was gebracht. Het leek wel of ze met de dag later kwam. Expres natuurlijk, de ..... Stijn zat net aan een broodje, maar die moest maar even wachten. Deze foto's móest ik zien! En ze zijn leuk! De betreffende dag speelde het nederlands elftal. Ergens hoopte ik dat ze de afspraak af zou zeggen. Zó geen zin. Kinderen in en uit de kleren,haren netjes en ze nog laten lachen ook! Ik wilde me voorbereiden op het voetbal. Vlaggetjes kleuren op de wangetjes, haar oranje spuiten. Onder het genot van een wijntje samen met buren een beetje voorbereiden op de wedstrijd. In plaats daarvan stond ik in een bloedheet hok de kinderen aan en uit te kleden. Stijn lacht de hele dag en dat deed hij ook voor de foto. Hij vond het allemaal reuze interessant. Nou ja, na 20 minuten had hij in de gaten dat er nog veel meer moois was in de studio en kroop hij steeds met een noodgang het papier af. Isa lachte eerst wat verlegen, maar kwam daarna helemaal los. Als een echt fotomodel nam ze verschillende posities in. Ook naast de camera kwam ze helemaal los. Iets te los als je het mij vraagt, want terwijl wij Stijn steeds probeerden voor de camera te zetten was Isa bezig de kasten te plunderen. Speelgoed, boeken, fotoalbums. Alle persoonlijke bezittingen van de fotograaf werden eens uitvoerig bekeken. Ik stond mezelf er steeds van te overtuigen dat het eindresultaat de moeite waard zou zijn. Het was maar goed dat ik zelf niet op de foto ging. Kinderen aan en uit kleden, haren netjes, oppakken en weer voor de camera zetten, weer oppakken, omkleden, gekke bekken trekken. En dat alles in een ruimte waar het minimaal 40 graden was!

 

Maar, zie hier het resultaat. Het was de moeite waard!!!

 

Vandaag hadden we voor de verandering eens niets op de planning staan. Gisterenavond alles al gesopt en geboend, dus vandaag konden de beentjes in de lucht. En jahoor, vandaag scheen de zon! Gisteren konden we met 25 man binnen zitten. Nog erger, konden de 10 kids het huis op de kop zetten. De schade was gelukkig beperkt gebleven tot vette vingers op de meubels en een zee aan kruimels op de grond. Ik heb nog nergens stiften op de muur of muntjes in de dvd-speler kunnen ontdekken. Ik weet het....het kan nog. Bedankt!

Stijn had ogen te kort met al dat mooie speelgoed. Ik was gelijk een grote opruim/schoonmaak-actie begonnen. Alle speelgoedbakken leeg, speelgoed naar zolder en ruimte maken voor het speelgoed van Stijn. Dat betekende natuurlijk dat een deel van Isa haar speelgoed naar boven moest. Tja en dat klonk makkelijker dan het was. Of had ik het misschien toch beter 's-avonds kunnen doen? Isa vulde angstvallig tasjes en bakjes met speelgoed dat niet naar boven mocht in de hoop dat ik het niet zou zien. Ineens wilde ze overal mee spelen. Dit was toch niet zo'n goed idee. Gelukkig was het nieuwe speelgoed ook voor Isa bijster interessant en kon ik tussendoor weer even ongezien wat spullen inpakken. Met al dat nieuwe speelgoed hoorde ik vandaag ineens wel erg veel: 'Samen spelen, samen delen'. (zie je, ze kan het wel!) Waarna Isa er hard hollend vandoor ging met de blokkenkar of wat autootjes onder de bank rolde. Stijn was er allemaal niet zo van onder de indruk. Hij kroop gewoon naar het volgende.

Stijn was blijkbaar nog erg onder de indruk van al het mooie speelgoed en de drukte van gisteren. Hij lag de hele middag bij te komen op bed. Af en toe hoorden we hem wakker worden en dan toch weer indutten. We konden alleen maar toekijken hoe hij wel lekker zijn bedje in kon voor een slaapje terwijl wij er alleen maar van konden fantaseren. Hoe zou het zijn om... 

 

 

 

Vandaag moeten we weer met Stijn naar de cardioloog voor zijn halfjaarlijkse 'sjek up'. De hele week roep ik al dat het allemaal niet veel voorstelt en dat ik me absoluut géén zorgen maak. Hij doet het fantastisch, groeit als kool en begint steeds sterker te worden. Als er iets met zijn hartje aan de hand zou zijn, had ik dat toch allang moeten merken? Maar, eenmaal in de auto slaan de zenuwen toe. Terwijl Stijn nog even een tukkie doet, wisselen we de hele weg geen woord met elkaar van spanning. Op het parkeerterrein is het zoals gewoonlijk weer een chaos. Er rijden wel 10 auto's voor ons op zoek naar een plekje. Gelukkig hebben we nog 20 minuten, maar na 15 minuten rondgereden te hebben begint de tijd toch wel te dringen. De zenuwen maken plaats voor pure frustratie! Net als ik alvast met Stijn wil uitstappen rijdt er voor ons iemand het parkeervak uit. We trekken een sprintje naar de afdeling kindercardiologie. Ook daar hebben we geen tijd meer om zenuwachtig te zijn. We kunnen gelijk doorlopen voor de CTG. Terwijl de arts Stijn helemaal beplakt met stickers ligt 'ie rustig mijn zijn speenkoordje te spelen. Tussendoor probeert 'ie nog even wat te flirten met de arts en horen we af en toe een hard gelach. De CTG is gelukt. Voor de echo lopen we naar een ander kamertje. Het is er donker en Stijn kijkt verwonderd naar het beeldscherm. Tot nu toe vindt hij het allemaal reuze interessant. Dr. Hruda slaat het metersdikke dossier van Stijn open en laat ons de tekst : MISSION IMPOSSIBLE zien welke dr. Rammeloo na de laatste echo heeft genoteerd. Dr. Hruda slaat het dossier dicht en begint aan de onmogelijke opgave. Stijn ligt nog steeds even rustig op het grote bed om zich heen te kijken. Zodra dr. Hruda de echo start begin Stijn hard te lachen en probeert hij het snoertje te pakken. 'En nu gaat 'ie los', denken we allebei en we zien dr. Hruda even van het beeldscherm afkijken naar Stijn. Tot onze verbazing blijft 'ie rustig liggen en lijkt 'ie geïnteresseerd mee te kijken op het scherm. Zelfs na ruim een half uur echoën geeft hij nog geen kik. Er wordt dan ook besloten nog even door te gaan. Na een uur echoën begint Stijn het zat te worden en begint hij wat meer aan de snoertjes te trekken. Tijd om te stoppen. En dat vond gelukkig iedereen in de kamer. Inmiddels hadden zich meerdere artsen in de kamer verzameld. En toen het verlossende woord: GOEDGEKEURD! Terwijl wij nog even een diepe zucht slaken, verteld dr. Hruda dat Stijn zelfs niet meer geopereerd hoeft te worden, als de lekkende aortaklep zo stabiel blijft. Ons geluk kan niet meer op. Tussen neus en lippen door verteld hij dan ook nog even dat Stijn een bijzondere Transpositie van de Grote Vaten heeft gehad. Zijn vaten zaten verder naar buiten dan gebruikelijk. De stempel Mission Impossible kon dus worden vervangen voor Medisch Interessant Geval.

 

 

En hier gaat nu al mijn tijd in zitten. Een te gekke webwinkel met leuke, hippe, handgemaakte baby- en kinderspulletjes. Speenkoordjes, vlaggenlijnen, poppendekbedjes, boxzakken, raamslingers, maar ook ruimte voor artikelen in opdracht.

 

 

 

 

Isa fietst alweer een tijdje zonder zijwieltjes. Leuk hoor! Althans, dat dacht ik de eerste twee dagen nog. Ze was nog voorzichtig en fietste heel rustig over het voetpad. Al snel voerde ze haar tempo op en ontstonden de paniekaanvallen bij moeders! Achter het glas zat ik mezelf op te vreten. Ik riep dan ook heel hard dat er een helm moest komen. Ik zag overal gevaar. Bij ieder stoeprandje, plantenbak of bankje langs het fietspad sloeg mijn hart een keertje over. Toch is die helm er nog steeds niet. De paniekaanvallen zijn inmiddels ook weer wat minder. Ik kan weer rustig ademhalen als ik door het raam naar buiten kijk. Want het tegenhouden, dat lukt toch niet. Zelfs zonder haar vriendinnen vliegt ze naar buiten voor een rondje op de fiets. Die fiets is inmiddels niet meer weg te denken. En vallen, dat doet ze alleen maar als ze stilstaat en de wereld om haar heen aan het bekijken is. Dan vergeet ze dat ze een fiets tussen haar benen heeft en dondert met fiets en al om.

Maar nu.. Nu heeft Isa bedacht dat gewoon fietsen helemaal niet zo leuk meer is. De paniekaanvallen zijn weer helemaal terug en die helm staat weer bovenaan mijn verlanglijstje. Staand, met één hand aan het stuur, op de bagagedrager. Dat is toch veel leuker!! De eerste valpartij (fietsend) kan in ieder geval alweer de boeken in. Ik keek naar buiten en zag haar voorover over het stuur heen duikelen. De knal op de stoeptegels was binnen te horen. In mijn gedachte zag ik dan ook al veel bloed, uitgevallen tanden en een opengereten neus. Buiten viel het allemaal mee en was een dikke bult de schade. Na een mooie pleister was al snel weer op de fiets te vinden. Dit keer netjes op het zadel, maar hoe lang dat gaat duren???

 

 

Vier jaar geleden om 14.40 uur werd er een klein, lief, roze meisje op mijn buik gelegd. Wat er allemaal aan vooraf ging, laat ik dit keer maar even achterwege. Trots als een pauw belde Dennis de opa's en oma's. "Het is een meisje en ze luistert naar de naam ISA". Kijk, en dat laatste, daar wil ik het nog eens over hebben. In de afgelopen vier jaar is er toch duidelijk iets misgegaan, want luisteren naar de naam 'Isa' is het laatste wat ze doet. En met mij zijn er nog honderden ouders die zich hetzelfde afvragen. Toch zeggen we allemaal: "Hij/zij luistert naar de naam..." Totaal onvoorbereid op het ouderschap, dat is wel duidelijk! Maar zeg nou eerlijk, dit staat toch in geen enkel boek?? Vier jaar geleden dacht ik echt nog dat 'Nee' ook echt 'Nee' is. Ik dacht ook dat speelgoed opruimen heel normaal is. Dat kinderen netjes hun handen achter hun rug houden in de winkel en dat ze naast je blijven lopen. Maar wat ik vooral dacht is dat ons kleine meisje voor altijd klein zou blijven. Dat had ik dan goed mis! Ons meisje is vandaag alweer 4 jaar geworden. 4 JAAR!!!!

 

Vandaag was het weer tijd om te oefenen op school en dus begon de dag met 'STRESS'. Ja, je leest het goed. Met hoofdletters, want ik kan er nog niet echt aan wennen hoor. Het lijkt niet eens uit te maken hoe laat ik de wekker zet. Op het laatste moment moet er dan toch altijd nog van alles gebeuren waardoor ik weer achter de wandelwagen moet sprinten, terwijl Isa met een noodgang op de fiets over de stoepen scheurt. De lege potjes groente en fruit die ik al weken aan het verzamelen ben (jaaahaaa, afwassen, etiket eraf weken, drogen... en dat allemaal zodat het te laat komen me wordt vergeven) rollen over de grond. Bij school aangekomen blijk ik dan toch minder laat te zijn dan ik had gedacht. Ik ben zelfs nog 10 minuten te vroeg. Ik kan zoooo goed inschatten hoeveel tijd ik ergens voor nodig heb!!!

 

Weer hou ik rekening met huilen, schreeuwen, snikken en gillen als ik een poging doe afscheid te nemen. Isa rent naar haar stoeltje, gaat zitten en kijkt wat naar de andere kinderen uit de klas. Een kus en een knuffel is niet stoer, dus ik krijg een high five. Yeah! En nog steeds wacht ik op het moment dat ze in huilen uitbarst en naar me toe komt rennen voor een knuffel. In de deuropening zwaai ik nog wat, maar de enige die daar op reageert is Stijn die lachend in de kinderwagen wat terug brabbelt. Isa ziet me allang niet meer. Opgelucht, maar ook een beetje beteuterd loop ik de school uit. Ik wilde zo graag nog even dat ze zou terugzwaaien! En weer kwamen de tranen.... Het is me duidelijk dat het wennen op school niet bedoeld is voor de kinderen, maar de mama's. Bij het ophalen stelt de juf dan ook voor om na de meivakantie alleen de ochtenden naar school te komen. Ik vind het een geweldig plan!